Het was even schrikken voor Vlaams Belang toen ze enkele weken terug hun eigenste gemeenteraadslid poedelnaakt op tv zagen verschijnen. Nico Courtens, gemeenteraadslid voor Vlaams Belang in Menen, deed dit jaar mee als kandidaat in de vernieuwde Vlaamse versie van het gekende programma ‘Naked Attraction’ op Streamz. Maar wat bracht dit exhibitionistisch avontuur voor hem op? Alleszins geen nieuwe liefde, maar wel een politieke rel.
Een deelname van een politicus aan een Vlaams tv-programma is niets nieuws onder de zon, maar volledig naakt een geliefde zoeken in een gekleurde koker is wel iets niet-alledaags. Courtens excuseerde zich hier al publiekelijk voor en gaf aan dat hij dacht dat dit tot de privésfeer behoorde. Zijn partij sprak van een vertrouwensbreuk: “We waren graag op voorhand op de hoogte geweest. Hij vertelde dat hij zwijgplicht had”, legde afdelingshoofd Joke Nollet van het Vlaams Belang Menen uit aan VRT NWS. Desondanks konden de partijgenoten er smakelijk om lachen in het Vlaams Parlement.
Doet dit af aan het vertrouwen in politici?
De kwestie laait weer het debat rond entertainment en politiek hard op. Voor de Vlaamse televisiekijker is het ondertussen de normaalste zaak ter wereld geworden om Conner Rousseau (Vooruit) in een konijnenpak in ‘The Masked Singer’ te zien verschijnen, of Sammy Mahdi (CD&V) op hoge hakken te zien paraderen in ‘Make Up Your Mind’. Ook zij botsten op harde kritiek. Een deelname aan zulke programma’s zegt uiteindelijk niets over de capaciteiten als politicus, maar toch kan zo’n optreden gevolgen hebben voor de manier waarop die wordt gepercipieerd door de Vlaming. Aan VRT NWS verklaarde Conner Rousseau bijvoorbeeld: “Men wil altijd dat politici tussen de mensen staan. Ik ben een gewone gast van 29 die ook eens iets anders wil doen, naast mijn job”.
Lokale politici vragen zich af wat wél en niet tot de privésfeer behoort. Dries Van Wouwe (WijSamenSterk) is gemeenteraadslid in Beveren-Kruibeke-Zwijndrecht en spreekt zich hier graag over uit voor onze redactie.
“Ik sta voor het idee dat een deelname aan dit (niche)programma een persoonlijke keuze is, maar dat de persoon in kwestie (Nico Courtens) niet de reflex heeft gemaakt om zijn partij, noch zijn partijgenoten, hiervan op de hoogte te brengen. Je stelt je open naar de buitenwereld – als gemeenteraadslid ben je immers een publiek figuur – en daarbij stel je jezelf de vraag: hoe stel je jezelf op als partij en de waarden die je vertegenwoordigt?”
Voorlopig lijkt de politieke schade voor Courtens mee te vallen en zijn er geen aanwijzingen dat de kwestie grote politieke gevolgen heeft voor hem of zijn partij. Al rijst de vraag wel nog steeds aan welke (extreme) activiteiten gemeenteraadsleden wél en niet mogen of kunnen deelnemen.