Marc Coucke nam Anderlecht over in 2018. De balans die we opmaken van RSCA is niet zo rooskleurig. De huidige situatie is meer dan enkel een sportieve dip voor een club die lange tijd synoniem stond voor succes en stabiliteit. Het lijkt wel een club die zijn kompas is kwijtgeraakt en blijft vastzitten in een overgang. Naast resultaten is Anderlecht ook op zoek naar zichzelf.
Zo eigenaar, zo club
Heeft Coucke zelf een impact op de huidige situatie? Volgens een gewezen sportjournalist die liever anoniem blijft, mag je zijn impact zeker niet onderschatten: “Coucke staat ondertussen een beetje aan de kant, maar is nog altijd hoofdaandeelhouder. De eigenaar heeft een zeer onrustig karakter, en die parallel kan wel getrokken worden. Momenteel is Anderlecht al even onberekenbaar en onstuimig als Coucke zelf.”
Die wispelturigheid maken de naakte cijfers wel duidelijk. Sinds Marc Coucke het roer overnam van Roger Vanden Stock, passeerden 15 coaches (inclusief huidig interim-coach Jérémy Taravel) de revue. Van de 14 vorige wist niemand erin te slagen een trofee te winnen. Niet enkel coaches komen en gaan, ook andere bestuursleden: Olivier Renard is bijvoorbeeld al de 6e technisch directeur in 8 jaar tijd.
“Ik denk niet dat Anderlecht al een dergelijke crisis heeft meegemaakt. Sinds de overname van Coucke is er eigenlijk nog weinig ten goede veranderd. Integendeel zelfs, het is er niet op vooruitgegaan”, klinkt het.
Ter vergelijking: in de 8 jaren voor Coucke hadden slechts 5 coaches de sportieve touwtjes in handen. 4 keer werd de titel gepakt, de supercup werd 5 keer gewonnen.
Van familie(bedrijf) naar bedrijf
Anderlecht was lange tijd meer dan een Belgische voetbalclub. Het was een soort model: champagnevoetbal rolde over de tongen, een sterke jeugdopleiding als mooi uithangbord en bestuurders bleven jaren. Anderlecht werd niet voor niets een ‘instituut’ genoemd. Het had iets weg van een familiaal karakter.
In schil contrast staat tegenwoordig de bedrijfsmatige aanpak van Coucke: “Mannen met veel geld kopen een club en spelen solo slim. Ze zeggen ‘ik doe wat ik wil’. Dat is ook een beetje meegekomen uit die bedrijfscultuur”, zegt de journalist.
De steenrijke businessmensen die voetbalclubs opkopen is een hedendaagse tendens in de voetbalwereld. Zo zijn Manchester City, Paris-Saint-Germain, Newcastle United, … allemaal overgekocht door mannen met veel geld uit het Midden-Oosten. “Deze clubs regeren nu Europa, al kan je er heel wat bedenkingen bij maken”, wordt toegevoegd.
Nu en niet morgen
Daarnaast ziet de gewezen sportjournalist ook de toegenomen tijdsdruk en het gebrek aan geduld als belangrijke factoren om de verschillen te begrijpen: “Vandaag is er de druk van supporters, van de media, van de resultaten die moeten gehaald worden om niet opnieuw uit de boot te vallen. Het probleem is dat ze zich die tijd vandaag niet kunnen permitteren.”
Van de afgelopen 8 jaar was Vincent Kompany de langstzittende coach met 682 dagen, Brian Riemer volgt hem op plek 2 met 656 dagen.
Ter referentie: in de 8 jaren voor Coucke was de Zwitser René Weiler, die de 34e en tevens laatste landstitel met Anderlecht wist te pakken, de coach met het ‘minst’ aantal dagen: 444. Dan laten we even interim-coach Nicolás Frutos (15 dagen) buiten beschouwing.
“In het hele Anderlechtverhaal kan je dit hoofdstuk dus wel degelijk uitzonderlijk noemen. Nu, het merk Anderlecht is sterk genoeg om zichzelf te beschermen”, wordt geconcludeerd. De vraag is dus niet of Anderlecht zal terugkeren, wel wanneer. Al zal het ook niet te lang meer mogen duren.