Na de neongolf van Brat: het album dat in 2024 een zomer definieerde, keert Charli xcx terug met een plaat die weigert haar succesformule te herhalen. Geen tweede explosie in gifgroen, maar mist in de heide.
Wuthering Heights, de officiële soundtrack bij de nieuwe film van Emerald Fennell, stelt zichzelf de vraag: Wat gebeurt er wanneer hyperpop de negentiende eeuw binnendringt? Wat gebeurt er wanneer een artieste die haar carrière bouwde op ironie en digitale energie zich waagt aan romantische obsessie? Het antwoord is geen breuk, maar een verschuiving. “Een Wuthering Heights-winter” waarin koude romantiek en brute popenergie elkaar niet bevechten, maar juist omarmen.
Catchy pop en groots drama
Vanaf de eerste luisterbeurt wordt duidelijk dat Charli haar gevoel voor melodie niet heeft ingeruild voor louter sfeer. Dying for You is het kloppend hart van de plaat: een verbluffend catchy popnummer dat zich zonder gêne vastzet in het geheugen. De hook is eenvoudig, bijna schaamteloos direct, maar precies daarin schuilt de kracht. Het is verlangen in zijn puurste vorm. Niet verhuld door ironie, niet verstopt achter concept.
Daartegenover staat Chains of Love, dat zich uitstrekt als een popmuzikaal panorama. Dramatische synths worden verweven met bijna klassiek aandoende strijkers, waardoor het nummer een monumentaal karakter krijgt. Het voelt groots zonder bombastisch te worden, meeslepend zonder zichzelf te verliezen in zichzelf. Hier raakt Charli misschien het dichtst bij de these van het oorspronkelijke verhaal: liefde als keten, als vrijwillige gevangenschap. De herhaling in het refrein werkt als een bezwering. Geen vlucht uit de obsessie, maar een overgave eraan.
Waar synths en strijkers samenvallen
Op Wall of Sound en Always Everywhere ontvouwt zich de ware ambitie van dit project. Orkestrale arrangementen vloeien door een modern elektronisch palet, waardoor de nummers zich onthullen als sonische landschappen. De strijkers zijn geen decoratie, maar vormen de ruggengraat van dit project. Ze dragen de emotionele zwaarheid van de zang. Het resultaat is gelaagd, soms verrassend wijd. Je hoort hoe zorgvuldig de spanningsbogen zijn opgebouwd in deze nummers. Subtiele crescendi en lagen die zich stapelen tot een gecontroleerde climax.
Toch blijven deze nummers ook overeind zonder filmbeeld. Je hoeft geen beeld te zien om de zwaarte te voelen. Je hoeft geen dramatische close-up voor ogen te hebben om de spanning te begrijpen. Dat is misschien de grootste verdienste van de plaat: ze werkt als soundtrack, maar ook als zelfstandig popstatement, als een volwaardig album.
De arrangementen van het orkest keren terug als een rode draad doorheen het album en projecteren in combinatie met Charli’s heldere, soms bijna kale teksten het centrale thema van verlangen. Dat komt sterk naar voren in het slotnummer Funny Mouth, waar kwetsbaarheid en controle elkaar afwisselen in een subtiele spanningsboog.
Creatieve vrijheid na succes
Charli gaf in interviews al aan dat ze na Brat geen behoefte had aan herhaling. Het succes van dat album bood haar iets zeldzaams: creatieve ruimte en vertrouwen. De vrijheid om zich te verdiepen in een project dat minder mikt op virale momenten en meer op artistieke coherentie. Die vrijheid hoor je. Dit is geen plaat die smeekt om streams of viraliteit. Ze zoekt geen tweede “brat summer”, maar kiest voor risico. De energie is naar binnen gekeerd, bedachtzamer, maar toch even intens als dat we gewoon zijn van de zangeres.
Dat betekent niet dat alles even scherp is. De diepgang van het lyricisme voelt hier en daar afstandelijker dan op haar meest persoonlijke werk. Soms blijft de emotie meer in sfeer dan in taal hangen. Maar die lichte afstand ondermijnt de grootsheid van het geheel niet.
Soundtrack én meer
Het grootste compliment dat je Wuthering Heights kunt geven, is dat het album dubbel werkt. Het ondersteunt het dramatische landschap van Fennells film: broeierig, geladen, onderhuids en dreigend. Maar tegelijk staat de plaat stevig op eigen benen.
Of je nu luistert naar Chains of Love als epische popballad, Dying for You als pure radiopop, Out of Myself als moderne synthpop, Wall of Sound als textuurrijke luisterervaring…. De plaat blijft coherent. Ze voelt doordacht en geconstrueerd. Met Wuthering Heights levert Charli xcx geen directe opvolger van Brat, maar een bewuste tegenbeweging. Catchy én groots. Filmisch én individueel luisterbaar. Geen herhaling van de zomer, wel een winter die blijft nazinderen.